Ruwe berk
RH. 0140
Volledige wetenschappelijke naam: Betula pendula Roth
Diagnostische kenmerken t.o.v. Betula pubescens:
Onderzijde blad kaal. Twijgen (niet die van waterloten!) spoedig kaal, veelal met talrijke wrattige harskliertjes, overhangend. Vruchtvleugel 2-3 maal zo breed als het nootje. Schutbladen van de vrucht met teruggekromde, afgeronde zijslippen. Oudere takken met helder witte bast. Bladen ruitvormig eirond, 3-7 cm lang, aan de voet wigvormig of soms afgeknot, top toegespitst.
Tot 30,00. April-mei. Fanerofyt.
Standplaats:
Op droge tot vochtige, zure tot matig voedselrijke grond in loof- en naaldbossen, op houtwallen, heiden, langs vennen, op droge duinhellingen; ook op stenige plaatsen, zoals mijnsteenbergen en spoorwegemplacementen.
Zeldzaamheid en verspreiding:
Algemeen.
Ook vaak aangeplant.
Ecologische groepen:
H41, H42, H47, H61, H62.
Plantensociologische groepen:
WdH: 33Aa2; 37A; 38Aa8.
Europees areaal:
Centraal, 34441+.
Opm. Bastaarden tussen Betula pendula en Betula pubescens zijn in de natuur uiterst zeldzaam. Zij zijn wegens hun sterke gelijkenis met Betula pubescens alleen via genetisch onderzoek aan te tonen.
Dit is de pagina in de Sleutel waar deze soort wordt uitgesleuteld:
Pagina 2298: gen. Betula |
